Het proces

Op deze pagina kan je de ontwikkeling volgen van Open Blad.

Hiernaast zie je de pitch voor de Open Call van Museum De Lakenhal. Toen was het idee voor de installatie nog heel minimaal, simpelweg een tafel met stoelen.

Eerste Schets

Deze eerste schets is gemaakt nadat we door de eerste ronde waren gekomen van de Open Call. Het laat goed de ontwikkeling zien. De grote rechte tafel van het eerste idee is veranderd in een kleine ronde tafel. En je zit niet langer recht tegenover elkaar voor het gesprek, maar in een hoek. Dat praat een stuk makkelijker.

Om een afscheiding te maken tussen het publiek en de overige bezoekers zie je een transparant doek. Dit is een oplossing voor het spanningsveld tussen intimiteit en openheid.

Verder zie je op de wand rondom de installatie post its. We hebben bedacht dat deelnemers de essentie van het gesprek kunnen opschrijven en achter kunnen laten in de ruimte.

Onderzoek

Nadat we hoorden dat we geselecteerd waren voor de tentoonstelling If Things Grow Wrong zijn we samengekomen om het plan uit te werken.

We dachten om te werken met stroken doek in plaats van een groot doek om de tafel. Dit is een manier om vorm te geven aan de installatie. En daarnaast kunnen we door meerdere lagen doek op te hangen spelen met de zichtbaarheid.

Om de binnenmaten te bepalen hebben we geëxperimenteerd. Zo zochten we naar de beste afstand tussen bezoeker en de gesprekspartner, bepaalden we hoe de ingang er uit moest zien en wat een fijne hoeveelheid ruimte om je heen is wanneer je een gesprek voert.

De meubels

Het ontwerp heeft de zelfde beeldtaal als de rest van de installatie: de poten van de tafel en de krukjes bestaan uit stroken.

De tafel wordt gemaakt uit hout van de Prosopisboom.
Deze Zuid-Amerikaanse boom is ooit aangeplant door kolonisten in Afrika om woestijnvorming tegen te gaan, maar vormt daar nu juist een groot ecologisch probleem: de boom onttrekt grote hoeveelheden water aan de bodem, waardoor inheemse planten geen kans krijgen.

Het hout heeft een warme kleur en een gouden glans. De uitvoering vindt plaats in de werkplaats in Namibië.

Foto: Karin Borghouts

Nieuw Ontwerp

Life is what happens when you’re busy making other plans.

Uiteindelijk bleek het beter om de installatie niet in de tentoonstelling zelf te hebben maar in de ontvangsthal van het museum. Hier was genoeg ruimte en meer rust.  Maar toen konden we plots niets meer ophangen…

Daarom hebben last minute toch een heel ander ontwerp gemaakt.

De stroken stof

Een andere grote verandering was de keuze van de stof. Het hangende doek moest een stuk zwaarder zijn dan het katoen of linnen dat we aanvankelijk hadden bedacht. En ook  vonden we het belangrijk dat de stof het geluid dempte.

Zo kwamen we uit bij vilt. En bij I-did, een bedrijf die vilt maakt uit oud textiel. In ons geval oude ziekenhuisuniformen.

Door wit vilt te gebruiken kan dit ook gebruikt worden om op te schrijven.  De gesprekspartners zullen hier prikkelende vragen op schrijven en bezoekers hun ervaringen delen. Zo wordt het een levende installatie!

Zoals we eigenlijk al bedacht hadden in de vorm van de post its van de eerste schets! De cirkel is weer rond.

Het Proces

Op deze pagina kan je de ontwikkeling volgen van Open Blad.

Hierboven zie je de pitch voor de Open Call van Museum De Lakenhal. Toen was het idee voor de installatie nog heel minimaal, simpelweg een tafel met stoelen. Nienke Hoogvliet was nog niet bij het project betrokken.

Eerste schets

Deze eerste schets is gemaakt nadat we door de eerste ronde waren gekomen van de Open Call. Het laat goed de ontwikkeling zien. De grote rechte tafel van het eerste idee is veranderd in een kleine ronde tafel. En je zit niet langer recht tegenover elkaar voor het gesprek, maar in een hoek. Dat praat een stuk makkelijker.

Om een afscheiding te maken tussen het publiek en de overige bezoekers zie je een transparant doek. Dit is een oplossing voor het spanningsveld tussen intimiteit en openheid. Om deze afscheiding te maken hebben we toen Nienke Hoogvliet benaderd.

Verder zie je op de wand rondom de installatie post its. We hebben bedacht dat deelnemers de essentie van het gesprek kunnen opschrijven en achter kunnen laten in de ruimte. Hoewel we dit nog steeds willen, heeft dit inmiddels een andere vorm gekregen.

Onderzoek

Nadat we hoorden dat we geselecteerd waren voor de tentoonstelling If Things Grow Wrong zijn we samengekomen om het plan uit te werken.

We dachten om te werken met stroken doek in plaats van een groot doek om de tafel. Dit is een manier om vorm te geven aan de installatie. En daarnaast kunnen we door meerdere lagen doek op te hangen spelen met de zichtbaarheid.

Om de binnenmaten te bepalen hebben we geëxperimenteerd. Zo zochten we naar de beste afstand tussen bezoeker en de gesprekspartner, bepaalden we hoe de ingang er uit moest zien en wat een fijne hoeveelheid ruimte om je heen is wanneer je een gesprek voert.

De meubels

Het ontwerp heeft de zelfde beeldtaal als de rest van de installatie: de poten van de tafel en de krukjes bestaan uit stroken.

De tafel wordt gemaakt uit hout van de Prosopisboom.
Deze Zuid-Amerikaanse boom is ooit aangeplant door kolonisten in Afrika om woestijnvorming tegen te gaan, maar vormt daar nu juist een groot ecologisch probleem: de boom onttrekt grote hoeveelheden water aan de bodem, waardoor inheemse planten geen kans krijgen.

Het hout heeft een warme kleur en een gouden glans. De uitvoering vindt plaats in de werkplaats in Namibië.

Nieuw ontwerp

Life is what happens when you’re busy making other plans.

Uiteindelijk bleek het beter om de installatie niet in de tentoonstelling zelf te hebben maar in de ontvangsthal van het museum. Hier was genoeg ruimte en meer rust.  Maar toen konden we plots niets meer ophangen…

Daarom hebben last minute toch een heel ander ontwerp gemaakt.

De stroken stof

Een andere grote verandering was de keuze van de stof. Het hangende doek moest een stuk zwaarder zijn dan het katoen of linnen dat we aanvankelijk hadden bedacht. En ook  vonden we het belangrijk dat de stof het geluid dempte.

Zo kwamen we uit bij vilt. En bij I-did, een bedrijf die vilt maakt uit oud textiel. In ons geval oude ziekenhuisuniformen.

Door wit vilt te gebruiken kan dit ook gebruikt worden om op te schrijven.  De gesprekspartners zullen hier prikkelende vragen op schrijven en bezoekers hun ervaringen delen. Zo wordt het een levende installatie!

Zoals we eigenlijk al bedacht hadden in de vorm van de post its van de eerste schets! De cirkel is weer rond.